Herfstsessie vrouwennetwerk

het contact leek anders te zijn geworden helder….met meer rust en dieper

Door: Barbara Holsink

Na de Open Onderhandelen cursus van 3 dagen heb ik contact gehouden met Robert-Jan Steinmetz. Toen ik op zoek ging naar een spreker/inspirator voor een vrouwen-event, kwam ik dan ook snel bij FPnP uit. Robert-Jan kwam op het idee om voor deze 20 vrouwen uit de FMCG branche een “Herfstsessie” te organiseren en wel bij op kantoor van FPnP te Lienden.

De trainers op deze 25^e november waren Robert-Jan en Daniel Mulockhouwer; het doel was om op verrassende en zakelijke wijze ruimte te scheppen voor jezelf.

De weg ernaartoe was op deze herfstdag al erg rustgevend, ik vond zelf namelijk op de terugweg pas uit dat mijn routeplanner ingesteld was op ECO-route ;-). Bij aankomst brandde er buiten, zelfs met enorm harde wind, er een lekker vuurtje en stonden de kaarsen bij de voordeur. Alleen dat zorgde al voor ontspanning bij de meesten.

Na koffie met iets lekkers en een korte introductie van beide partijen, gingen we naar boven om een aantal oefeningen vanuit de Mindfulness te doen.

De eerste over het loslaten van dingen/gedachten, zo aan het einde van het jaar: de fijne maar ook minder leuke dingen. De gesprekken daarna met je buurvrouw over wat je bezig houdt zorgden voor ander, intenser contact. Ook de ademhalingsoefening die redelijk inspannend was, zorgde voor opluchting en meer energie.

Het grappige is dat er tijdens de eerste koffie break een aantal vrouwen redelijk sceptisch naar beneden kwam, maar dat was na de hele ochtend echt totaal verdwenen.

We hebben zelfs met z’n allen een mantra gezongen, die inderdaad zoals gewaarschuwd nog lang in je hoofd blijft zitten.

Iedereen was stuk voor stuk enthousiast na afloop en het contact leek anders te zijn geworden helder, …. meer rust en dieper. En dat effect al na 1 ochtend.

De afsluiting was met een overheerlijke en uitgebreide lunch, waarna de meeste weer direct met frisse moed aan het werk konden en een aantal relaxt het weekend in konden gaan.

Vanuit een ander ritme met andere gedachten dan alleen jaargesprekken, deadlines etc.

Zeker voor herhaling vatbaar!

Barbara Holsink

KAO

Braille Without Borders

Ik heb tijdens mijn Tibet-reis deze zomer een zeer geïnspireerde en gepassioneerde man ontmoet. Zijn naam is Paul Kronenberg. Hij is de man van Sabriye Tenberken en zij leiden sinds enige jaren een blinden instituut in Lhasa. Sabriye ken je misschien van haar interview bij Oprah Winfrey of anders van haar boek “Met andere ogen” .

Wat mij het meest aansprak was de visie van waaruit zij het centrum leiden. En dat is kijken naar de mogelijkheden en niet naar de onmogelijkheden. We kennen dit motto natuurlijk en we zeggen dat wel eens als een makkelijke punchline, maar onder deze omstandigheden krijgt deze visie een grootse dimensie. Want de onmogelijkheden lijken hier wel erg makkelijk voorhanden. De trage Chinese ambtelijke molens, de puur praktische omstandigheden , de Tibetaanse cultuur, waar blindheid en het hebben van een handicap sowieso nauwelijks geaccepteerd wordt, of gezien wordt als slecht karma en dus ‘eigen schuld dikke bult’ (een wel zeer beperkte opvatting van karma).

Opmerkelijk was zijn uitspraak dat de focus tot veranderen meer de buitenwereld was dan de blinde kinderen zelf. Zeer leerzaam. Als de algemeen geldende overtuiging is , blind zijn is zielig, je kunt toch niets, dan stopt de ontwikkeling. Het kost tijd en energie om de ouders en de sociale omgeving van de kinderen zover te krijgen om de kinderen deze kans te geven. Het moeilijkste voor de kinderen op het instituut is loskomen van deze overtuigingen. Ze moeten opnieuw leren dromen. Dat leren ze daar ook heel expliciet. Een van de kinderen droomde van een carrière als taxi-chauffeur. Geweldig toch?! Uiteindelijk is hij een klein taxibedrijfje begonnen , laat het besturen van de taxi over aan de zienden, maar kan lezen en schrijven in drie talen, Tibetaans, Chinees en Engels. En kan zo’n bedrijf prima vormgeven en leiden. Eén van de kinderen riep eens uit: “Wat ben ik blij dat ik blind ben. “ Doordat hij bij het instituut terecht kon is hij nu de best opgeleidde van zijn dorp. Van een buitengesloten, verstoten kind heeft hij nu aanzien in zijn familie en in zijn dorp.

Inmiddels is dit braille without borders project worldwide gegaan. Met een eerste grote uitbreiding in Kerala (Zuid India) . Volgens dezelfde principes en geleid door mensen die allemaal net zoals Paul en Sabriye hebben aangetoond dat ze heftige sociale of fysieke ‘hobbels’ hebben overwonnen, en dus over uitzonderlijke realisatiekracht bezitten.

Kijk maar eens op hun site, en bedenk eens je hoe je ze zou kunnen ondersteunen.

http://www.braillewithoutborders.org/